|
SŁOWO DLA MISJI Refleksja misyjna dotycząca liturgii niedzielnej
EUNTES.NET
proponuje co tydzień świeckim,
osobom zakonnym i kapłanom refleksję nad liturgią niedzielną odczytaną
w „kluczu misyjnym”. Proponujemy pewne sugestie do medytacji misyjnej,
osobistej i wspólnotowej w oparciu o Słowo Boże, które w
stały i
zaskakujący sposób nadal oświeca, umacnia i podtrzymuje misyjną
drogę
Kościoła, za życie świata.
 |
|
Duch
daje życie i
kieruje ku misji
 VI Niedziela Wielkanocna Rok A, 27.04.2008 r.
Dz 8,5-8; 14-17 Psalm 65 1P 3,15-18 J 14,15-21
Refleksje Klimat
pożegnania, jakim oddycha drugie przemówienie-modlitwa Jezusa
wraz z Jego
przyjaciółmi po ostatniej wieczerzy (Ewangelia): usuwa
emocje,
wspomnienia, lęki… Ale w tym wszystkim najważniejsza jest
zapewniająca obietnica Mistrza: „Nie zostawię was sierotami”
(w. 18); „Ojciec da wam innego Pocieszyciela… na zawsze” (w. 16). Jezus
obiecuje Ducha jako dar, o który prosi (Łk 11, 13), przedstawia
go jako
obrońcę i pocieszyciela (J 16,7-11), jako Ducha pełnego prawdy
(J 14,17; 16,13), jako przebaczenie grzechów (J 20,22-23), jako
Ducha, który
woła w nas „Abba, Ojcze!” (Rz 8, 15)…
To Duch miłości w łonie Trójcy Świętej i w każdym z nas jest nową zasadą życia moralnego w zachowaniu przykazań. W rzeczywistości nie wystarczy przedstawiać tylko prawo moralne, ale trzeba je zachowywać. Samo prawo jest jak znak, który wskazuje drogę: wskazuje właściwą drogę, ale samo z siebie jest niezdolne do automatycznego uruchomienia się, nie jest motorem. Jezus oprócz tego, że wskazuje drogę, komunikuje swoją siłę, swojego ducha, aby zmierzać ku mecie. Przez miłość! Jeśli zachowuje się prawo w duchu zaangażowania, staje się ono gestem miłości! Darmowości i wzajemności (w. 21).
Duch ożywia misję wierzących na świecie wśród wszystkich ludów aż po krańce ziemi (Dz 1, 8), jak to możemy zaobserwować podczas zesłania Ducha Świętego. I widzimy to wszystko w Kościele w Samarii (I czytanie), który jest drugą (po Jerozolimie) wspólnotą i zostanie dalej poszerzony jeszcze o Antiochię i inne miejsca. Na początku wspólnoty w Samarii widzimy też diakona Filipa (w. 5), który tu przybył, uciekając z powodu prześladowań, po morderstwie Szczepana, a teraz przepowiada Chrystusa i słuchany jest z zainteresowaniem, dokonuje także cudów i udziela chrztu, sprawiając tym „wielką radość w tym mieście” (w. 8). Są to znaki początkowe w każdej wspólnocie wiary, która później otrzyma pieczęć Apostołów Piotra i Pawła z darem Ducha Św. (w. 17). Również organizacja takiej wspólnoty w Antiochii ma podobne początki, zaczynające się od działania zwykłych chrześcijan, rozproszonych z powodu prześladowań; później dopiero przybędą apostołowie.
Historia Kościoła misyjnego jest pełna takich przypadków, prawie wszystkie wspólnoty chrześcijańskie zainicjowały swoje dzieło dzięki świeckim: katechiście, rodzinie, wspólnocie zakonnej, grupie świeckich (jak np. Legion Maryi)… Dopiero nieco później przybywali kapłani, biskupi, udzielając sakramentów inicjacji chrześcijańskiej i tworząc struktury kościelne. Wymownym przykładem takiej sytuacji są początki Kościoła w Korei (wiek XVIII): niektórzy świeccy koreańscy, powracając z Chin, gdzie odkryli wiarę chrześcijańską i przyjęli chrzest, przywieźli ze sobą księgi chrześcijańskie i rozpoczęli głoszenie Ewangelii Jezusa. Dopiero po wielu dziesięcioleciach przybyli do Korei pierwsi misjonarze z Francji.
Kościół jest wspólnotą wierzących w Chrystusa, którego członkowie – jak i odbiorcy Listu św. Pawła (II czytanie) – są gotowi odpowiedzieć na wszelkie prośby z powodu istniejącej już nadziei (1P 3, 15). (*) Na kartach Dziejów Apostolskich oddycha się świeżością misjonarską, charakterystyczną dla pierwszych wspólnot chrześcijańskich. Świeżość i zapach stają się komunikatywne i nie można tego ukryć. Dlatego też można powiedzieć, że „chrześcijanie byliby śmieszni, gdyby chcieli ukryć to, co czyni ich interesującymi” (Kard. J. Danielou). Kościół Zmartwychwstałego jest wspólnotą misjonarską niosącą orędzie życia i nadziei wszystkim narodom, jak potwierdza to Sobór: „Ich bowiem wspólnota składa się z ludzi, którzy zespoleni w Chrystusie prowadzeni są przez Ducha Świętego w swym pielgrzymowaniu do Królestwa Ojca, i przyjęli orędzie zbawienia, aby przedstawiać je wszystkim” (Gaudium et Spes, 1).
Słowo Papieża (*) „Proszę zatem wszystkich katolików (umiejmy wykorzystać tę okazję) o potwierdzenie jedności w wierze apostolskiej poprzez ofiarowanie swoim współczesnym przekonywujących dowodów nadziei, które ich napełniają (1P 3,15). I aby odnowili się w gorliwości misjonarskiej i w służbie rozszerzania Królestwa Bożego. Świat potrzebuje świadectwa! Benedykt XVI Homilia wygłoszona 17 kwietnia 2008, Waszyngton (USA)
Śladami misjonarzy - 27 kwietnia - św. Piotra Ermengola (+1304), Hiszpana, nawróconego złoczyńcy i pirata, należącego do zakonu mercedariuszy, który poświęcił się wykupowi niewolników w Afryce; - 28 kwietnia - św. Piotra Chanel (1803-1841), francuskiego kapłana ze zgromadzenia marystów, misjonarza na wyspie Futuna, pierwszego męczennika i patrona Oceanii; - 28 kwietnia - św. Ludwika Marii Grignon de Montfort (1673-1716), gorliwego apostoła misji ludowych we Francji, założyciela Córek Mądrości Bożej i Zgromadzenia Marystów Towarzystwa Maryi; jego akt oddania Maryi był inspiracją do utworzenia herbu Jana Pawła II „Totus tuhus”; - 29 kwietnia - IV Niedziela Wielkanocna - Światowy Dzień Modlitw o Powołania, którego tematem w tym roku są słowa: "Powołanie w służbie Kościoła komunii"; - 29 kwietnia - św. Katarzyny ze Sieny (1347-1380), świeckiej tercjarki zakonu dominikańskiego, mistyczki i doktora Kościoła, patronki Włoch i współpatronki Europy; - 30 kwietnia - bł. Marii od Wcielenia (Guyart Martin 1599-1672), pierwszej misjonarki w historii Francji i Kanady, mistyczki, założycielki wraz z jezuitami Kościoła kanadyjskiego; - 30 kwietnia - św. Józefa Benedykta Cottolengo (1786-1842), kapłana diecezji turyńskiej, który ufając Bożej Opatrzności, założył dzieła i instytuty opiekujące się najbardziej potrzebującymi i opuszczonymi; - 1 maja - św. Józefa Robotnika, który uczył pracy Jezusa; Światowy Dzień Ludzi Pracy; - 2 maja - św. Atanazego (295-373), biskupa Aleksandrii w Egipcie, doktora Kościoła, prześladowanego i wielokrotnie wydalanego z kraju przez heretyckich arian; - 3 maja - w Polsce i w duszpasterstwie polonijnym Uroczystość Matki Bożej Królowej Polski, w Kościele powszechnym św. Filipa z Betsaidy i Jakuba Młodszego, pierwszego biskupa Jerozolimy; - 3 maja - bł. Marii Leonii (Alodia) Paradis (1840-1912), zakonnicy kanadyjskiej, założycielki Małych Sióstr od św. Rodziny z Sherbrooke w Quebec (Kanada). Redakcja:
O. Romeo Ballan, mcci, ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ |